ตอนที่ 233 จางหย่งตายแล้ว

“ช่วยฉันด้วย... ได้โปรดช่วยฉันด้วย... พวกเขาฉีดยาให้ฉัน...”

“ทุกครั้งที่ฉีดยาเสร็จฉันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรกันบางอย่างไต่ยั้วเยี้ยอยู่ในตัว... ได้โปรดเถอะ...”

กู้อี้โจวประคองเขาไว้ น้ำเสียงสุขุมหนักแน่น “พวกเรามาช่วยคุณ เดินไหวไหม”

ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามพวกเรามา อย่าแตกแถว”

ในขณะเดียวกัน คนในห้องกักขังห้องอื่น ๆ ก็ทยอยเดินออกมา

บางคนเคลื่อนไหวเองได้ บางคนต้องคอยประคอง และยังมีอีกสองสามคนที่อ่อนแอจนไม่อาจยืนได้โดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงให้กู้อี้โจวกับจางหย่งสลับกันแบกขึ้นหลัง

ซูเหยาสาวเท้าเร็วเข้าไปในห้องของเด็กสาวรุ่นคนนั้น ถอดหัวเข็มบนตัวเธอออกอย่างระมัดระวัง แล้วปลดสายหนังที่มัดตัวเธอไว้ออก