ตอนที่ 227 ขึ้นเรือ

จางหย่งหน้าเขียวคล้ำ ถลึงตาใส่เขาอย่างเชื่องช้า “ต้องให้นายบอกด้วยเหรอ”

กู้อี้โจวอดหัวเราะไม่ได้ “ประเด็นสำคัญคือเขาด่านายขนาดนั้น แหล่งข่าวของเขาเชื่อถือได้จริงเหรอ”

จางหย่งหยุดฝีเท้าแล้วมองเขา อัดอั้นอยู่นานทีเดียวกว่าจะเอ่ยปาก “นายคิดว่าทำไมเขาถึงยอมขายชีวิตให้คนพวกนั้นอะไรกัน”

กู้อี้โจวชะงักไป “เหมือนกับนายเหรอ”

จางหย่งพยักหน้า “อืม เขาน่าเวทนากว่า เมียกับเด็กถูกส่งไปประเทศอาร์หมดแล้ว เขาเลยต้องยอมเชื่อฟังอย่างเลี่ยงไม่ได้”

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

เป็นแบบนี้กู้อี้โจวกลับวางใจขึ้นมาก อย่างน้อยภายในของพวกเขาก็ไม่ได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันจนไร้รอยต่อ

ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าของเมืองท่ามืดครึ้ม ราวกับถูกคลุมด้วยชั้นปุยนุ่นสกปรก