กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อืม ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง รอฉันว่างเมื่อไหร่จะพาเธอขึ้นเขา ฉันจะคอยดูต้นทางให้ เธออยากเก็บเท่าไหร่ก็ตามสบายเลย!”
“พืชแถวนี้เก็บไปเกือบหมดแล้ว ฉันอยากไปเก็บที่เขตทหารภาคตะวันตกเฉียงใต้บ้าง... พืชพรรณทางโน้นไม่เหมือนกับที่นี่”
“ได้! รอฉันมีเวลาจะพาเธอไป”
“กู้อี้โจว คุณดีจังเลย!”
ค่ำหนึ่งคืนนี้ ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่นาน
จนกระทั่งซูเหยาฝืนทนต่อไม่ไหวผล็อยหลับลึกไป
อาศัยแสงจันทร์ กู้อี้โจวมองใบหน้ายามหลับใหลของเธอแล้วประทับรอยจูบลงไปเบา ๆ
ผู้หญิงคนนี้ ขโมยหัวใจของเขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่นะ?
ในเวลาเดียวกัน ณ ชุมชนบ้านพักครอบครัวโรงงานสิ่งทอ