กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เขาก้าวข้ามธรณีประตู รองเท้าคอมแบททหารเหยียบย่ำลงบนพื้นอิฐสีเขียว เดินห่างออกไปทีละก้าว ๆ
หลิวจ้านถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง ทำความเคารพซูเหยา “หมอซู ท่านผู้บัญชาการเขา... เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง”
“หลายปีมานี้ตอนที่เขาอยู่มณฑลเฮย์หลงเจียง ทุกปีในวันเช็งเม้งก็จะหันหน้าไปทางทิศใต้แล้วเผากระดาษเซ่นไหว้ สิ่งที่เผาล้วนเป็นจดหมายที่เขียนถึงผู้หญิงที่ชื่อหลิ่วฟางฟาง ฉันเป็นนายทหารรักษาการณ์ให้เขามา 8 ปี ไม่เคยเห็นเขาทำแบบนี้กับใครคนที่สองเลย”
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินตามออกไปเช่นกัน
ลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ซูเหยาก้มหน้า จ้องมองกระดาษจดหมายสีเหลืองกรอบปึกนั้นบนพื้น
กู้อี้โจวนั่งยอง ๆ ลง มองสบตากับเธอในระดับเดียวกัน น้ำเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่ง “เหยาเหยา เธออยากดูก็ดู ไม่อยากดูก็ไม่ต้องดู ฉันคอยอยู่ข้างหลังรับมือทุกอย่างให้เธอเอง”