กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“นี่อยู่บ้านกันไหมเนี่ย หรือไม่อยู่บ้าน”
“ฉันจะเคาะประตูเรียกดี หรือรอพรุ่งนี้ค่อยว่ากันดีนะ”
กู้ซูฉ่างมองนายพลเหล็กคล้องประตูพลางลังเลตัดสินใจไม่ถูก คิดอยู่นานทีเดียวกว่าจะหันหลังเดินจากไป
“เฮ้อ ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องอะไรกันที่สลักสำคัญ รอพรุ่งนี้ค่อยว่ากันแล้วกัน ถึงยังไงเรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องรู้อยู่ดี”
ซูเหยาจะไปรู้ได้อย่างไรว่ากู้ซูฉ่างยืนอยู่หน้าประตูบ้านของเธอ เพราะตอนนั้นเธอกำลังโดนเคี่ยวกรำพลิกไปพลิกมาไม่หยุดหย่อนน่ะสิ!
ตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ความรู้สึกอันคุ้นเคยนั้นก็กลับมาอีกระลอก ร่างกายทั่วทั้งตัวราวกับถูกรื้อแยกชิ้นส่วนแล้วนำมาประกอบกลับเข้าไปใหม่ ทั้งเมื่อยล้าทั้งเจ็บระบมไปหมด!
ตัวการร้ายคนนั้นกำลังยกชามไข่ตุ๋นเดินตรงไปยังห้องรับแขกอยู่พอดี!