กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เธอยืดคอยาวแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้าซูเหยา ท่าทางเหมือนห่านตัวใหญ่ที่กำลังรอถูกเชือดไม่มีผิด!
ซูเหยาหมดความอดทนแล้วจริง ๆ! เธอคว้ากระชากผมอีกฝ่ายไว้หมับแล้วกระหน่ำตบซ้ายขวาทันที
“เพียะ เพียะ เพียะ!”
“เพียะ เพียะ เพียะ!”
เธอฟาดฝ่ามือใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่งไปสิบกว่าที จนกระทั่งแก้มของซูหลานบวมเป่งขึ้นมา ถึงได้ถีบเธอลงไปกองกับพื้น
น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่น้อย “ซูหลาน! อย่าคิดว่าทุกที่จะเป็นเหมือนบ้านแก ที่แกจะทำอะไรตามใจชอบก็ได้!”
“แกใส่ร้ายป้ายสีฉันครั้งแล้วครั้งเล่า นี่เป็นแค่ดอกเบี้ยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ฉันขอเก็บคืนมาเท่านั้น!”
ซูหลานถูกตบจนมึนงงไปหมด “แก... แกกล้าตีฉันเหรอ? ผู้บังคับการการเมืองหลิว เธอ... เธอทำร้ายคน!”
ผู้บังคับการการเมืองหลิวกำลังหันหลังมองไปทางประตูใหญ่พอดี แม้แต่สายตาก็ไม่แลมองเธอเลยสักนิด