ตอนที่ 148 ซ่งเป่ยชวน

เป็นไปตามคาด วันรุ่งขึ้นซูเหยากว่าจะตื่นนอนก็ปาเข้าไปเที่ยงวันแล้ว โชคดีที่วันนี้เธอยังไม่ต้องไปทำงาน

ซูเหยาพยุงร่างอันเมื่อยล้ามานั่งตากแดดที่ลานบ้าน ข้างเท้ามีสมุนไพรที่เพิ่งจัดการเสร็จและกำลังตากอยู่ กลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพรลอยเข้าจมูก ขณะที่เธอกำลังสะลึมสะลือเคลิ้มจะหลับไปอีกรอบ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากประตูใหญ่

“หมอซูอยู่บ้านไหม”

ซูเหยาลืมตาขึ้น ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดเดรสคอวีสีแดงกุหลาบ ด้านหลังศีรษะเกล้ามวยผม บนมวยผมยังปักปิ่นไข่มุกเอาไว้หนึ่งเล่ม ส่องประกายวิบวับอยู่ใต้แสงแดด

ในมือของเธอหิ้วถุงตาข่าย ภายในถุงมีพวกนมมอลต์และอาหารกระป๋อง ยืนชะเง้อชะแง้มองเข้ามาข้างในอยู่ตรงหน้าประตู

ซูเหยาลุกขึ้นยืน “ฉันเองค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือใคร แล้วมาหาฉันมีเรื่องอะไรกันเหรอ”