กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสียงตะโกนนี้แม้ไม่ดังมาก ทว่ากลับปลุกจ้าวเคอที่ระแวดระวังตัวอยู่ให้ตื่นขึ้นได้สำเร็จ
หลังฟังซูเหยาพูดจบ เขาก็ออกคำสั่งทันที “ปลุกทุกคนขึ้นมา! ซ่อนตัว!”
“ฉันจะไปแจ้งทางหัวหน้าหน่วยกู่”
พูดจบก็กระโดดลงจากเต็นท์แล้วหายลับไป
เหล่านักรบเร้นกายเข้าสู่ป่าดงดิบดั่งเอลฟ์ในค่ำคืน จับจ้องไปยังทิศตะวันออกของค่ายพัก
เป็นไปตามคาด ไม่นานนักทางทิศตะวันออกก็มีเสียงฝีเท้าแว่วมาเป็นระยะ ผสมปนเปด้วยเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
เสียงฝีเท้ากระชั้นชิดเข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและเสียงสบถพึมพำกดต่ำเป็นครั้งคราว
ซูเหยาซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ห่างจากค่ายพัก 20 เมตร วิชาลมหายใจทำให้เธอสามารถจับความเคลื่อนไหวของสุ้มเสียงแผ่วเบาเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน—