กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ใคร แผนร้ายอะไรกัน”
ซูหงหยุดร้องไห้ มือที่จับเสื้อผ้าของซูเหยายิ่งแน่นขึ้น “ท่านให้โอกาสฉันอีกครั้งสิ ฉันถึงจะพูด”
ซูเหยาสะบัดมือเธอออก “ไม่พูดก็ช่าง ฉันสืบเองได้”
พูดจบก็หันหลังเดินเข้าห้องสอบ ไม่สนใจซูหงที่นั่งร้องไห้โฮอยู่บนพื้นอีก
ภายในห้องสอบเงียบสงัด มีเพียงเสียงปลายพู่กันเสียดสีกับผืนกระดาษ ผู้เข้าสอบไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า อย่าว่าแต่จะช่วยขอร้องแทนซูหงเลย
คุณผู้ชายจางเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง พยักหน้าในใจ ทำงานเด็ดขาดฉับไว พูดคำไหนคำนั้น เป็นคนทำงานจริง ๆ ฉันแนะนำคนให้เธอไม่ผิดจริง ๆ
การสอบหลังจากนั้นดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก ไม่เกิดสถานการณ์ใดขึ้นอีก