ตอนที่ 88 ซูเหยาหนีรอด

ชายคนขับรถรีบกระโดดลงมาจากรถ ปั้นหน้ายิ้มประจบ “ขอโทษครับ! ขอโทษจริง ๆ! ฟ้ามืดไปหน่อย ฉันมองไม่ค่อยชัด แล้วเด็กคนนี้ก็วิ่งเร็วเหลือเกิน ต้องขออภัยจริง ๆ”

หญิงชราดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ “ขออภัยแล้วก็จบเหรอ? ถ้าหลานชายฉันเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะไปคิดบัญชีกับใคร!”

สายตาของเธอเหลือบมองซูเหยาที่อยู่บนรถแวบหนึ่ง พอดีเห็นว่าซูเหยาถูกมัดอยู่ ดวงตาพลันกลอกไปมา “พวกแกเป็นใครกันแน่? คงไม่ใช่พวกค้ามนุษย์หรอกนะ?”

ชายคนนั้นปั้นหน้ายิ้มพลางล้วงธนบัตรสิบหยวนสองใบออกจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือหญิงชรา “จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? นี่ภรรยาฉันเอง สมองตรงนี้มีปัญหานิดหน่อย ฉันผ่านมาทางนี้ กะว่าจะพาเธอไปตรวจดูที่ตัวเมืองอำเภอ”

“เนี่ย ก็เลยรีบเดินทางไปหน่อย” เขาชี้ไปที่ศีรษะตัวเองพลางพูด