กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลี่เฟิงจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ แบบนี้ได้อย่างไร
เขาก้าวขึ้นหน้าไปกระชากแขนเธออย่างแรงแล้วเหวี่ยงลงพื้น นัยน์ตาสีแดงก่ำจ้องมองเธอพร้อมเอ่ยถามทีละคำ “ซูหลาน บอกฉันมา ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจตรงไหน เธอกลั่นแกล้งมาทำร้ายฉันใช่ไหม”
หลี่เฟิงไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย
ต่อให้เธอจะเคยมีเรื่องบาดหมางกับซูเหยา หรือถึงขั้นลงไม้ลงมือกันกลางถนน เขาก็แค่ทำหน้าตาบึ้งตึงแล้วว่ากล่าวตักเตือนเธอเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น
เขาไม่เคยน่ากลัวเหมือนในวันนี้มาก่อน แถมยังผลักเธออีกด้วย
เธอเริ่มรู้สึกหวาดกลัว แต่ก็ยังคงกอดความหวังเอาไว้เล็กน้อย “วันนี้นายพิลึกอะไรขึ้นมาเนี่ย นายเหวี่ยงฉันจนเจ็บไปหมดแล้วนะ”
“เพียะ”
พอคำพูดนี้หลุดออกจากปาก ฝ่ามือหนึ่งก็ฟาดกระทบใบหน้าอย่างรวดเร็ว