กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอยืนได้มั่นคง หญิงชราถึงค่อยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “เป็นยังไงบ้าง เดินไหวไหม เจ็บหรือเปล่า”
ขาสัมผัสพื้น ลงแรงกด...
ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจแต่เดิมหายไปแล้ว เหลือเพียงความเจ็บแปลบเล็ก ๆ ราวกับถูกเข็มทิ่ม ซึ่งเขาสามารถทนได้อย่างสบาย
จางเจี้ยนปัวพยักหน้าเบา ๆ “แม่ ปล่อยผมเถอะ ผมเดินเองได้แล้ว!”
พลางเอ่ยแล้วผละจากการประคองของแม่และภรรยา ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเองสองก้าว มันไม่เจ็บขนาดนั้นแล้วจริง ๆ!
เดินไปอีกสองก้าวแล้วหันกลับมา “แม่ อิงอิง ผม... ผมไม่เจ็บแล้วจริง ๆ!”
หญิงชราได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจจนน้ำตาไหลพราก แทบจะคุกเข่าโขกศีรษะให้ซูเหยา