ตอนที่ 7 เด็กชายตัวน้อยตามหาญาติคนเดียว

ในช่วงสองวันถัดมา เธอได้ไปตลาดมืด ไปร้านอาหารของรัฐแห่งต่าง ๆ ไปสหกรณ์จัดจำหน่าย และยังไปชนบทเพื่อเซ่นไหว้หลุมศพของคุณตา

ไม่นานก็ถึงเวลาที่ต้องออกเดินทาง

ซูเหยามองสถานที่ที่เลี้ยงดูเธอจนเติบใหญ่แต่กลับไร้ซึ่งความอบอุ่นแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวขึ้นขบวนรถไฟมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกโดยไม่หันกลับไปมองอีก

“ซูหลาน แกคอยดูเถอะ!” ซูเหยาแอบสาบานในใจ หากไม่ทำลายคู่ของพวกแกให้พังพินาศ ฉันจะยอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลเดียวกับแกเลย!

ภายในตู้รถไฟช่วงต้นฤดูร้อนนั้นอบอ้าวอย่างยิ่ง ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นเท้าเหม็นจนซูเหยาแทบจะอาเจียนออกมา

กว่าจะหาที่นั่งของตัวเองพบอย่างยากลำบาก กลับเห็นเด็กชายวัยแปดเก้าขวบคนหนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งของเธอ