กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉินเข่อเอ๋อร์!”
“ไม่ต้องเรียกฉัน!” ฉินเข่อเอ๋อร์พูดด้วยความแค้น “ทำไมนายถึงเทียบจวินเถาไม่ได้สักเรื่อง? แล้วทำไมตระกูลกู้ถึงสู้ตระกูลจวินไม่ได้? ถ้านายเก่งกว่าจวินเถา ฉันจะต้องพยายามหาทางเกาะเขาไปทำไม?”
“เธอ!”
คำพูดนี้เรียกได้ว่าเหยียบหางกู้อวี้เฉินเข้าเต็ม ๆ
เขาแค่นหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อนายคิดว่าจวินเถาเก่งนัก งั้นก็ไปหาเขาสิ ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าจวินเถาจะเลือกนายหรือเจียงไจ้อวี๋!”
พูดจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
“ครืน ๆ…”
เสียงอัสนีสะท้านฟ้าดังมาจากที่ไกล ๆ เพียงชั่วพริบตา ฝนห่าก็เทกระหน่ำลงมา
ฉินเข่อเอ๋อร์นั่งยองอยู่ข้างถนน น้ำตาผสมกับหยาดฝนไหลอาบลงมาตามใบหน้า
“พี่อวี้เฉิน ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น…”