กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงไจ้อวี๋ฝืนกลั้นอาการคลื่นไส้ ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกง ก้มลงเช็ดเลือดบนใบหน้าเขาแบบลวก ๆ สองสามที
“มา เด็กดี เช็ดเลือดบนหน้าซะ”
ฉินหลิวปัดมือเธอออกทันที “โวโกล่งหลี่ก่ง (ฉันไม่ต้องให้นายมายุ่ง)!”
ได้เลือดมาแล้ว เจียงไจ้อวี๋ก็ไม่คิดจะสนใจเขาอีก
เธอโยนกระดาษลงบนโต๊ะอย่างส่ง ๆ แล้วกลับไปนั่งบนโซฟา “แล้วแต่นายเลย”
“เจียงไจ้อวี๋ เธอ เธอ...” เสิ่นหว่านโมโหจนต้องกุมหน้าอก “เธอกล้าต่อยน้องชายตัวเองได้ยังไง! เขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอนะ!”
“คุณนายเสิ่น ลืมอีกแล้วเหรอ เราไม่ได้อยู่ในสมุดทะเบียนบ้านเล่มเดียวกัน ไม่มีความเกี่ยวข้องกันสักนิด คุณไม่ใช่แม่ฉัน แน่นอนว่าเขาก็ไม่ใช่น้องชายฉัน”