ตอนที่ 37 ก็เพราะข้ายากจนยังไงเล่า!

“แต่ในเมื่อเจ้าอยากเป็นสหายของข้าถึงเพียงนี้”

ฝานเหลียนกระแอมอีกครั้ง แม้น้ำเสียงจะฟังดูฝืนใจ ทว่าความยินดีในดวงตากลับปิดบังไม่มิด “เช่นนั้นข้าจะยอมรับเจ้าเป็นสหายก็แล้วกัน”

เฉาจาว “......”

คุณหนูใหญ่กลับมาปากแข็งอีกแล้ว นางจะทำอะไรได้เล่า ก็ได้แต่ตามใจนางเท่านั้น

“เจ้าเลือกซื้อเสื้อผ้าเสร็จแล้วหรือยัง ไปกันเถิด ไปเดินดูของเป็นเพื่อนข้าหน่อย”

ฝานเหลียนกล่าวพลางเตรียมจะดึงมือเฉาจาวจากไป ทว่าในชั่วขณะที่หมุนกายกลับถูกโหลวฝูเยวี่ยขวางทางไว้เสียก่อน

เขากวาดตามองนางอย่างไม่เป็นมิตร ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “ก่อนที่เจ้าตำหนักน้อยจะพาคนของข้าไป เคยถามความเห็นของข้าหรือไม่?”

ฝานเหลียนเชิดอกขึ้น โต้กลับอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “ข้าเป็นสหายของเฉาจาว นางยืนยันด้วยตนเอง!”

“หึ”