ตอนที่ 36 และเจ้า สหายของข้า เจ้าคือวีรชนตัวจริง

“ใบรับสภาพหนี้?”

ฝูหย่าสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าไปเฮือกหนึ่ง

นางบริหารหอทอขนมานานถึงเพียงนี้ เคยมีผู้ใดกล้าเอ่ยเรื่องเขียนใบรับสภาพหนี้ต่อหน้านางเสียที่ไหน? ทุกคนล้วนแย่งชิงกัน บางครั้งถึงกับต้องขึ้นเวทีประมูล

“แค่ก ๆ”

โหลวฝูเยวี่ยไออยู่หลายครั้ง ตัดบทสนทนาของพวกนาง ก่อนมองเฉาจาวอย่างจนใจ “น้องหญิงไม่ต้องกังวล พี่สาวเป็นแขกคนสำคัญของหอทอขน ผืนผ้าล้วนหยิบใช้ได้ตามต้องการมาแต่ไหนแต่ไร”

“ถูกต้อง ๆ!”

ฝูหย่าได้สติกลับมา รีบพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย “เดิมทีข้านึกว่าน้องสาวเป็นห่วงราคาผืนผ้าเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

“อา?”

เฉาจาวมองด้วยแววตาครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย