ตอนที่ 10 ที่แท้ก็เป็นอสูรชอบซุบซิบนินทา

หัวคิ้วของเฉาจาวขยับเล็กน้อย นางจึงพอจะรู้แล้วว่าตนเองอยู่ในระดับใดตอนนี้

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมคุณธรรมว่า “เผ่าอสูรตนนั้นช่างเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก ในเมื่อมันปรากฏตัวขึ้นในภูเขาจ้งชิง ในฐานะศิษย์สำนักเซี่ยนอวี๋ ข้าจะนิ่งดูดายได้อย่างไร!”

โจวฮว่ากล่าวอย่างยินดี “แม่นางเฉาจาวสมกับเป็นผู้บำเพ็ญในยุคเดียวกับพวกเราจริง ๆ!”

ด้วยเหตุนี้ เฉาจาวจึงแทรกซึมเข้าไปในคณะของขุนเขาฮ่าวเหมี่ยวได้สำเร็จ

ส่วนเหตุใดศิษย์กลุ่มนี้จึงสามารถติดตามสืบหาเผ่าอสูรตนนั้นมาจนถึงโลกปฐพีของภูเขาจ้งชิงได้ โจวฮว่าเล่าว่า ท่านอาจารย์ของเขามอบสมบัติเวทชิ้นหนึ่งให้

สมบัติเวทชิ้นนั้นเคยทิ้งกลิ่นอายเอาไว้บนร่างของเผ่าอสูร ดังนั้นต่อให้เผ่าอสูรตนนั้นเชี่ยวชาญการซ่อนเร้นเพียงใด เบาะแสของพวกเขาก็ไม่เคยขาดหาย