กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 557 เจ้ารู้มากเกินไปแล้ว
“แต่ก็ได้แค่นี้ สุดท้ายก็เป็นแค่โลกกระดาษที่แตะทีเดียวก็แตก!”
หยางซู่กวนมองเสวียนจั้งที่นั่งอยู่ในตำหนักจิตหยินจากไกล ๆ
ประกายในดวงตาของเขาค่อย ๆ จางลง ดูเหมือนเขาจะกลับไปเป็นชายหนุ่มที่ผิดหวังคนนั้นอีกครั้ง
ข้างหลังเขาคือความมืดที่ทอดยาวไม่สิ้นสุด มันกำลังม้วนตัวเข้าหาตำหนักจิตหยินเหมือนกระแสน้ำ
แสงไฟในตำหนักจิตหยินสว่างขึ้นทีละดวง ล้อมคุ้มกันเสวียนจั้งไว้เหมือนหมู่ดาวที่ล้อมดวงจันทร์
แสงสว่างกับความมืดต่างกลืนกินกันจนเกิดเป็นเส้นสีเทา ราวกับแบ่งตำหนักจิตหยินออกเป็นสองโลกที่แยกจากกันชัดเจน
“ทำได้แค่นี้เองหรือ?”
หยางซู่กวนถอนหายใจอย่างผิดหวัง ก่อนพูดช้า ๆ ว่า “ถ้าได้แค่นี้ ข้าคงต้องลากเจ้าลงมา แล้วขึ้นไปนั่งเองแล้วละ!”