กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 556 เจ้าเรียกข้าว่ามารได้
หลังออกมาจากสำนักอู๋ตู๋
เฉินจืออันกับไฉสือต่างรู้ใจกันโดยไม่ต้องพูด เลือกที่จะแยกทางกันเดิน!
ก็ไม่แปลก ต่างฝ่ายต่างมองอีกฝ่ายแล้วชังน้ำหน้า แถมยังไม่มีใครทำอะไรอีกฝ่ายได้
อีกอย่าง ไฉสือได้เห็นสิ่งที่ตัวเองอยากเห็นแล้ว เขาไม่สนใจตำราเต๋าฉบับนั้นอยู่แล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องตามไป
ส่วนเฉินจืออันก็หยิบกระบี่จิงเฟิงที่เร็วที่สุดออกมา อุ้มสุนัขสิงโตกลายเป็นลำแสงวูบหนึ่งหายไป
กวนถงพาคัมภีร์คนตายกลับเขาสุเมรุ
ด้วยระดับขั้นถ้ำสวรรค์ของเขา อย่างช้าก็สามวันก็ถึง ตามเหตุผลแล้วไม่น่ามีปัญหาอะไร
แต่ตอนนี้เฉินจืออันรู้ถึงความสำคัญของคัมภีร์คนตายแล้ว
เรื่องนี้ไม่กล้าให้เกิดปัญหาขึ้นแม้แต่นิดเดียว