เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 440 ศิษย์พี่ ข้ามาเอง
ห่างกันสิบจั้ง
สำหรับปรมาจารย์น้อยขั้นทะลวงลี้ลับคนหนึ่ง สิบจั้งก็แค่ระยะเอื้อมถึง แต่หลินชิงเหอไม่ใช่ปรมาจารย์น้อยขั้นทะลวงลี้ลับ นางเป็นถึงขั้นอริยะองค์หนึ่ง
แต่สิบจั้งแค่นี้ หลินชิงเหอกลับไม่เคยก้าวออกไปสักก้าว
เพราะในสายตาของนาง ไม่มีโลงหามเซียนอีกแล้ว
แต่มีฟ้าดินทั้งผืนหนึ่ง
ในฟ้าดินนั้นมีดวงตะวัน ดวงจันทร์ และดวงดาวหมุนเวียนวิวัฒน์ มีวิหารเทพนรกที่น่าขนหัวลุกอยู่หลังหนึ่ง มีลมใบไม้ร่วงที่หนาวเหน็บและสายฝนพรำโปรยปราย
ที่สำคัญที่สุดก็คือ
ในฟ้าดินผืนนั้นมีเฉินจืออัน
ตอนนี้เฉินจืออันอาบเลือดทั้งตัว เต็มไปด้วยรอยร้าว ราวกับเครื่องปั้นดินเผาที่ใกล้แตกสลาย มือขวาถือตราราชันมนุษย์ มือซ้ายถือหนังสือเล่มหนึ่ง ข้างกายมีกระบี่ชีวิตห้าดวงล่องลอยวนไปมา ส่งเสียงกระบี่ดังกังวานเป็นระยะ