เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 439 ถูอ๋าง
พอเฉินจืออันพูดจบ
ก็เห็นอักษรจ้วนโบราณแปดตัวที่สลักอยู่บนตราประทับใหญ่ดวงนั้น — ‘มรรคสูงสุดแห่งราชันมนุษย์ บัญชาทั่วใต้หล้า’ — ราวกับมีชีวิตขึ้นมา เปล่งแสงทองเจิดจ้า สาดส่องลงมาบนตัวถูหลูราวกับดวงตะวัน
ชั่วขณะที่แสงทองนั้นตกลงมา
ถูหลูรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งถูกดึงกระชากออกไปจากตัว
ที่ทำให้ใจเขาไม่สบายยิ่งกว่าคือ แรงกดดันน่าสะพรึงที่แผ่ออกมาจากตราประทับดวงนั้น ไม่ได้ด้อยไปกว่าดาบยาวผุพังในมือเฉินเอ้อร์หนิวเมื่อครู่เลยแม้แต่นิดเดียว
ตราโลหิตดวงนี้เขาชิงมาจากมือเซี่ยเจี๋ยแห่งตระกูลจักรพรรดิของต้าฮวง เซี่ยเจี๋ยเองก็แค่ขั้นกึ่งอริยะเท่านั้น พอเข้ามาในสนามรบยังคิดจะชิงความได้เปรียบก่อน กลับถูกถูหลูปักด้วยหอกตายคาที่
ภายหลังเขาพบว่าไม่อาจปลุกพลังของตราโลหิตได้ ก็โยนมันเข้าไปในถ้ำสวรรค์อูเฉาตามตรง
แต่ใครจะไปคิด