กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 418 ข้าคือใคร?
“แค่นี้...ก็ดับสูญแล้วงั้นรึ”
ในสายลมหนาวหิมะที่อยู่ไกลออกไป ไป๋อานผิงมองไปยังยอดเขาเส้าตี้ แววเสียดายวาบผ่านก้นตา
เฉินจืออันมุ่งหน้าไปทางเหนือตลอดทาง
จากทุ่งหิมะแดนใต้มาถึงเขาเส้าตี้กลางแผ่นดิน
เนื้อตัวกรำแดดกรำฝน เหนื่อยล้าเต็มที่ ทั้งฟ้า ทั้งดิน ทั้งคน ไม่ได้เข้าข้างสักนิด
ตอนที่เฉินจืออันขึ้นเขาก่อนหน้านี้ ต่อให้ห่างกันตั้งพันจั้ง ไป๋อานผิงก็ยังดูออกว่าสภาพเขาไม่ปกติ
ดูเหมือนว่าหลังจากขึ้นเขาเส้าตี้แล้ว เฉินจืออันไม่เคยแผ่ถ้ำสวรรค์ออกมาอีกเลย
แต่ถึงอย่างนั้น เฉินจืออันก็ยังฝืนต้านเอาดวงชะตาของสมรภูมิแห่งนี้ไปถึงเจ็ดส่วน แล้วสลายดวงชะตาที่เข้มข้นถึงขีดสุดของจี้อู๋เต้าให้แตกกระจาย
น่าเสียดาย