เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 407 ต้นแบบมหาเต๋า
เฉินจืออันนอนอยู่บนบันไดสวรรค์ไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้สายฟ้าฟาดลงมาใส่เต็ม ๆ
ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากหลบ แต่เพราะเขาหลบไม่ได้ สายฟ้าที่ถาโถมท่วมเขาเหมือนทะเลเลือดนี่ คือมหาวิบัติสวรรค์ตอนก้าวเข้าขั้นทะลวงลี้ลับ
มหาวิบัติสวรรค์ตกลงมา ก็หมายความว่าเฉินจืออันทำสำเร็จแล้ว
แน่ล่ะ ในเมื่อเฉินจืออันสำเร็จแล้ว ตอนนี้ทะเลเลือดที่ดูน่ากลัวราวฟ้าถล่มนี้ก็คุกคามเขาไม่มากแล้ว
สายฟ้าฟาดลงบนตัวเขา ถึงตัวจะเปื้อนเลือดทั้งตัว หนังฉีกเนื้อแตก ดูน่าสังเวชสุด ๆ แต่ในดวงตาเขาไม่มีความกลัวแม้แต่นิด เดี๋ยวเดียวพลังสายฟ้าที่ไหลเข้าสู่ร่างเขาก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างกลืนกินไป!
“โครมมม!”
เหนือฟ้าแลง พอสายฟ้าสีเลือดสายสุดท้ายเทลงมา เมฆดำก็จำใจสลายไป ท้องฟ้ากลับมาโปร่งใสอีกครั้ง
บนบันไดสวรรค์ เฉินจืออันค่อย ๆ ยื่นนิ้วออกไป แล้วยิ้มออกมา