เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 ตรอกหมาอี้ที่ผู้คนลืมเลือน
หลังจากออกมาจากห้องลับแล้ว
เฉินจืออันยืนอยู่บนจุดสูงสุดของหอลั่วเป่า มือไพล่หลังมองแสงไฟนับหมื่นหลังคาเรือนของนครฉางอัน...
ที่ตรอกจินเคอมีเด็กแต่งตัวหรูหราหลายคนกำลังวิ่งเล่นหัวเราะกันอยู่ ข้างหลังพวกเขามีองครักษ์กับบ่าวไพร่ของจวนตามอยู่ คอยมองไปรอบ ๆ อย่างระวังระแวง
มีเด็กบ้านจนคนหนึ่งเท้าเปล่าแบกตะกร้าหวายหนักอึ้ง เดินผ่านพวกเขาไปโดยไม่เหลือบมอง...
เพียงแต่เขายังเด็กนัก ยังไม่รู้จักปิดบังความอยากในใจแบบที่ผู้ใหญ่ทำกัน ตอนที่กำลังจะพ้นออกจากถนนก็อดหันกลับไปมองไม่ได้
ทันใดก็เรียกสายตาคมกริบที่เตือนมาจากพวกบ่าวไพร่กลับมา!
เด็กเท้าเปล่าที่แบกตะกร้าหวายคนนั้นรีบดึงสายตากลับทันที แล้วยิ้มประจบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ...
เฉินจืออันมองภาพนั้นอย่างสงบ
ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยไหนก็ตาม