เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 เต่าแก่โจว เจตจำนงไม่โกรธ!
“อย่าพูดมั่ว ข้าไม่ได้ทำ!”
ที่ชิงโหลวในนครฉางอัน เฉินจืออันมองจวงโม่ที่หนวดกระดิกตาถลน แล้วพูดพลางยิ้มว่า “อัครเสนาบดีซูเป็นคนระดับไหนกัน ข้าเป็นแค่ท่านโหวเมืองเฉินหลิวที่เปิดหอเขียวเล็ก ๆ จะมีสิทธิ์อะไรไปนั่งจุดเทียนคุยกันทั้งคืนสมคบคิดกับอัครเสนาบดีซูได้”
“ไม่มีจริงหรือ”
จวงโม่ไม่เชื่อออกนอกหน้า
เขารู้สึกลาง ๆ ว่าท่านอาจารย์กับไอ้หนุ่มนี่ต้องตกลงอะไรกันไว้ลับหลังแน่ ๆ แถมน่าจะเป็นตัวเองนี่แหละที่เป็นสะพานให้ด้วยซ้ำ
แต่ดันไม่รู้อะไรสักอย่าง
เรื่องนี้ทำให้จวงโม่ ผู้โด่งดังไปทั่วโลกเรื่องปัญญากับความรู้ รู้สึกว่าถูกหยามอย่างแรง
“ไม่มีจริง ๆ!”
เฉินจืออันพูดจริงจังว่า “พี่จวง เชื่อตัวเองหน่อย ตาท่านแหลมเป็นไฟ ข้าจะกล้าก่อเรื่องใต้จมูกท่านได้อย่างไร”