เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 115 พ่อซวยของข้า
นอกประตู
เฉินจืออันอุ้มปึกสมุดหนา ๆ เอียงหัวถามหลี่ชิงเอ๋อร์ “ตอนนี้ข้าก็นับเป็นเฉินหลิวโหวแล้วสินะ?”
หลี่ชิงเอ๋อร์เองก็ดูงง ๆ พูดอย่างลังเล “ตามธรรมเนียม ปกติต้องรอท่านโหวรุ่นนี้ตายก่อน ถึงจะเลือกท่านโหวรุ่นต่อไปขึ้นรับตำแหน่ง แต่ตอนนี้ท่านโหวเฒ่ายังมีชีวิตอยู่ดี ๆ ไม่รู้ว่าจะนับได้หรือเปล่า...”
“ไม่ต้องไปสนหรอก!”
เฉินจืออันส่ายหัว “ในเมื่อท่านให้มา มันก็ของข้าแล้ว!”
จริง ๆ แล้วที่เขามาที่นี่ก็เพื่อจะถามเฉินอาหมานว่า น้องเล็กมีที่มาที่ไปยังไงกันแน่ ทำไมทุกคนถึงดูมั่นใจในตัวนางนัก...
ไม่คิดว่าแค่ลองหยั่งเชิงพูดยั่วไปประโยคเดียว เฉินอาหมานก็ยื่นตราเฉินหลิวโหวกับตราคุมทหารให้เขาเลย!
แบบนี้มันทำให้นึกเกรงใจแย่...
แต่ที่แปลกคือ พอเฉินอาหมานเสียตำแหน่งโหวไป เขากลับดูตื่นเต้นยิ่งกว่าเราอีก คิดอยู่ตั้งนานก็ยังนึกไม่ออกว่าเพราะอะไร “หรือว่า...เพราะความรักมั้ง!”