กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หลังจากผู้นำของทั้งสองตระกูลออกไปแล้ว ห้องประชุมก็กลับมาเงียบสงบ
จี้หยุนโจวยืนอยู่หน้าต่าง มองท้องฟ้าสีเทาหม่นด้านนอกโดยไม่ขยับอยู่นาน
พ่อบ้านยืนอยู่ด้านหลังเขา ไม่กล้าส่งเสียง
“ไปตรวจสอบฟาร์มหมายเลขเจ็ดหน่อย ซื้อผลิตภัณฑ์ของบ้านนั้นมาอย่างละหนึ่งชิ้น แล้วส่งไปตรวจสอบ”
พ่อบ้านชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณผู้ชาย เมื่อครู่นี้คุณไม่ได้บอกว่าอย่าเพิ่งสนใจมันหรือครับ?”
จี้หยุนโจวหันกลับมา มองเขาแวบหนึ่ง “ฟาร์มหมายเลขเจ็ดอาจไม่ธรรมดา”
พ่อบ้านไม่เข้าใจ “คุณหมายถึง...”
“ฟาร์มธรรมดาแห่งหนึ่งจะปลูกพืชได้มากมายขนาดนี้ แถมยังขายในราคาถูกมากจนทุกคนยอมอดข้าวแทนที่จะดื่มสารอาหารเหลว”
“คุณคิดว่านี่เป็นเพราะผักของพวกเขาอร่อยอย่างเดียวหรือ?”