กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
แม่ของเขายังคงไม่พูดอะไร แต่น้ำตาก็ไหลลงมาแล้ว
เธอเดินเข้ามา คว้าแขนสือเหล่ยไว้แล้วทุบเขาเต็มแรง
“แกนี่มันช่างไม่รู้จักคิดเอาเสียเลย!” เสียงของเธอแหบแห้งและสั่นเทา “รู้ไหมว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมาฉันใช้ชีวิตยังไง? คืนไหน ๆ ฉันก็นอนไม่หลับ ฉันกลัวว่าแกไปแล้วจะไม่ได้กลับมา!”
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ปากของเธอไม่พูดอะไร แต่ตอนกลางคืนเธอกลับพลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั้น นอนไม่หลับ พอเช้าตื่นขึ้นรอบดวงตาก็คล้ำอยู่เสมอ
เธอไม่กล้าห้าม ถ้าห้ามแล้ว ลูกชายจะเอาอะไรไปซื้อสารปรับเสถียร? ถ้าไม่ซื้อสารปรับเสถียร พอพลังพิเศษคลุ้มคลั่งขึ้นมาก็ตายอยู่ดี
เธอได้แต่ทน กลางวันยิ้มแย้ม กลางคืนแอบร้องไห้