กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ก็ปลูกสิ เป้าหมายของเราคือทำให้ที่ดินทุกผืนฟื้นคืนสภาพ ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นดินตาย” ศาสตราจารย์ฟางดูเหมือนจะคิดแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว “ถึงตอนนั้นพืชผลที่เหลือก็เอาไปแปรรูปแล้วขายให้ประชาชน”
ซูเหอเกาคาง “แบบนี้ฉันก็เท่ากับหาคู่แข่งมาให้ตัวเองไม่ใช่หรือ”
ศาสตราจารย์ฟางหัวเราะ “ดาวรกร้างมีคนเยอะขนาดนี้ ฟาร์มเดียวของคุณจะเลี้ยงคนได้กี่คนกัน”
“ก็จริง” ซูเหอว่า “ตอนนี้เรามีที่ดินหนึ่งแสนหมู่นั่นแล้ว ก็พอแล้ว”
“หนึ่งแสนหมู่ของคุณฟังดูเยอะก็จริง แต่ว่าในนั้นปลูกปนกันไปหมด ถ้านับเป็นพืชชนิดเดียว ปริมาณก็ลดลง”