กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลุงหลิวรู้ว่าตัวเองต้องไปปลูกพืชให้กองทัพ แถมยังต้องสอนคนใหม่ด้วย กังวลจนนอนไม่หลับทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาลุกขึ้นแต่เช้า เปิดสมุดบันทึกที่จดไว้ก่อนหน้านี้พลิกอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีกสามรอบ ก่อนจะขึ้นรถไปกับศาสตราจารย์ฟาง
พอถึงแปลงเพาะปลูกในเขตทหาร ลุงหลิวอ้าปากค้างมองผืนดินที่มองไม่เห็นปลาย “สมกับเป็นกองทัพจริง ๆ รวยใหญ่โตขนาดนี้ ที่ผืนนี้คงมีสักหนึ่งหมื่นหมู่ได้มั้ง?”
“ก็พอใช้ได้ ไม่ถือว่าใหญ่” ศาสตราจารย์ฟางดึงความสนใจเขากลับมา “รีบลงมือทำงานก่อนเถอะ”
“อ้อ”
ลุงหลิวหันกลับไป พบว่านักเทคนิคกลุ่มหนึ่งในชุดทหารยืนรออยู่ข้าง ๆ แล้ว
หัวแปลงจอดเครื่องจักรเกษตรครบวงจรใหม่เอี่ยมหลายเครื่อง แค่มองก็รู้ว่าผลิตจากโรงงานของเถ้าแก่หม่า