กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ศาสตราจารย์ฟางเดินวนรอบลานบ้านหนึ่งรอบแล้วหยุดยืนอยู่ในเก๋งริมน้ำ มองภูเขาจำลองฝั่งตรงข้าม พลางถอนใจว่า “ผมเคยเห็นบ้านพักของข้าราชการชั้นผู้ใหญ่มาหลายหลัง ยังด้อยกว่านี้ไกล”
ซูเหอยืนอยู่ข้าง ๆ มองเส้นสายที่ตัวเองวาดไว้บนกระดาษกลายเป็นลานเรือนจริง ๆ ในใจทั้งมั่นคงทั้งภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว สถาปัตยกรรมจีนเป็นสุนทรียะระดับสูง เป็นการผสานสภาพแวดล้อมกับวัฒนธรรมเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น สถาปัตยกรรมทั่วไปจะเอามาเทียบได้ที่ไหน”
เฉินโฮ่วไม่มีเวลามาพูดแล้ว
เขาเดินจากสวนหน้าไปสวนหลัง จากใต้ระเบียงไปถึงขอบสระ จับราวระเบียงแล้วก็จับซี่หน้าต่าง มุมปากไม่เคยลดลงเลย