กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ศาสตราจารย์ฟางไม่มีความเกรงใจอยู่แล้ว พอรู้ว่าเป็นของหมักเครื่องเทศกับเส้นพริกที่เจ้าของฟาร์มหมายเลขเจ็ดส่งมา ก็ลงมือกินทันที
“อร่อย” เขายังไม่ลืมเรียกมู่ซือ “เร็วสิ เธอก็กินด้วย”
มู่ซือหยิบเส้นพริกขึ้นมาหนึ่งเส้นเอง แล้วกัดคำหนึ่ง
กรอบหอมเผ็ดชา รสชาติมีหลายชั้น อร่อยจริง ๆ เธออดไม่ได้จึงหยิบอีกเส้น
สองคนกินกันคนละเส้นคนละชิ้น ไม่รู้ตัวก็กินของหมักเครื่องเทศกับเส้นพริกที่เหลือจนหมดเกลี้ยง
ศาสตราจารย์ฟางกินเสร็จแล้วยังเลียริมฝีปากอย่างไม่อิ่มใจ
เขามองถุงเปล่าถุงนั้นแวบหนึ่ง ถอนหายใจ “ช่วงนี้ทุกครั้งที่งานวิจัยเหลือเศษวัตถุดิบ ผมก็เสียดายไม่กล้าทิ้ง กินเองหมดเลย”