กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หัวหน้าเจิ้งเห็นแล้วรีบโบกมือ “แบบนี้ไม่ได้หรอก กินแล้วยังจะเอาอีก มันเกรงใจเกินไป”
“รับไปเถอะ ปลูกเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ” เฉินโฮ่วยัดถุงใส่มือพวกเขา
คนงานหลายคนมองหัวหน้าเจิ้ง แววตาเต็มไปด้วยความอยากได้ ยุคนี้คนธรรมดาที่ไหนจะยอมจ่ายเงินซื้อผักกิน
ผักกำหนึ่งไม่กี่เหรียญดาว เอาไปแลกสารอาหารเหลวที่ถูกที่สุดยังกินได้ตั้งครึ่งเดือน
ที่บ้านพวกเขาไม่ได้ซื้อผักกินมานานมากแล้ว เมียกับลูกกินสารอาหารเหลวทุกวัน ลิ้นจืดสนิทจนแทบคลั่ง
หัวหน้าเจิ้งกัดฟัน “งั้น… พวกเราก็รับไว้แล้วกัน ขอบคุณทั้งสองคน”
คนงานหลายคนรีบรับถุงไป สีหน้าปิดความดีใจไว้ไม่อยู่