กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉินโฮ่วมองเธอ “ขยายขนาดหรือ?”
ซูเหอพยักหน้า “ที่รกร้างแถวรอบ ๆ เรา ไม่มีเจ้าของใช่ไหม”
เฉินโฮ่วชะงักไปนิด “คุณหมายความว่า…”
“ซื้อมาทั้งหมดเลย” ซูเหอบอก
เฉินโฮ่วกระตุกมุมปาก “ซื้อทั้งหมดเนี่ยนะ คุณรู้ไหมว่าผืนนั้นมันใหญ่แค่ไหน อย่างน้อยก็สี่ห้าร้อยหมู่”
“ฉันรู้”
“ถึงจะไม่แพง แต่ผืนใหญ่ขนาดนั้นก็เงินก้อนโตอยู่นะ” เฉินโฮ่วลดเสียงลงอีก “คุณจะให้ผมหมดตัวเลยหรือไง”
ซูเหอย่นไหล่ “ซื้อไว้ตอนที่ยังถูก เดี๋ยวก็หาทุนคืนได้ไม่นานหรอก”
เฉินโฮ่วมองเธอ กัดฟันลังเลอยู่ครู่ใหญ่