กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 320 ขอให้เจ้าโชคดีแล้วกัน เจ้าลูกชายตัวดีของข้า!
ความจริงแล้วความผิดของพวกหม่าต้าเฟิ่งทั้งสามคนไม่ได้หนักหนาถึงขั้นนี้
ถ้าส่งให้นายอำเภอตัดสิน อย่างมากก็แค่โบยยี่สิบไม้ ไม่ถึงกับถูกตัดสินเนรเทศหรอก
แต่คนที่พวกเขาไปล่วงเกินดันเป็นพี่ชายของผู้มีพระคุณของตู้เกาหย่วน การที่ไม่ตัดสินประหารชีวิตคาที่ก็ถือเป็นความเมตตาอย่างยิ่งแล้ว
“ใต้เท้า ไว้ชีวิตด้วยเจ้าค่ะ ข้าน้อยรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว...”
เฉินเอ้อร์ยาแผดเสียงร้องตะโกนลั่น สิ่งที่ตอบกลับนางมามีเพียงเสียงหัวเราะเยาะของซ่งซื่อฝู
“เฉินเอ้อร์ยา เจ้าสำนึกผิดที่ไหนกัน เจ้ากลัวจนหัวหดชัดๆ!”
ตอนใส่ร้ายข้าไม่เห็นเก่งกาจ ปากกล้าเสียงดังฟังชัดแบบนี้ล่ะ? ทำไมตอนนี้ถึงได้ปอดแหกไปแล้วล่ะ?