กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อายุ 19 ปี 27
เสิ่นซางเหนียนตะลึงไปนานมาก
เขาจ้องสบตาเฉินจือจวนอย่างเหม่อลอย
เด็กผู้หญิงสองสามคนที่นั่งโต๊ะหน้ากำลังคุยกันว่าอีกสักครู่เลิกเรียนจะไปกินอะไรที่โรงอาหาร ส่วนเด็กผู้ชายโต๊ะหลังกำลังคุยเรื่องเกม
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ เสิ่นซางเหนียนเผลอสูดชานมเข้าปากหนึ่งอึก
ตอนซื้อชานม เขาสั่งไข่มุกเพิ่มอีกหนึ่งที่ แม้จะเป็นชานมหวานครึ่งเดียว แต่ก็ยังหวานเลี่ยนจนคันคออยู่ดี
เฉินจือจวน: “นายเหม่ออะไรอยู่?”
“เปล่า” เสิ่นซางเหนียนส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว “ฉันแค่รู้สึกว่า…นายในสภาพนี้ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”
การหมุนปากกาของเฉินจือจวนชะงักไป