เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 ยี่สิบปีแล้ว
“ไม่ได้ออกไปเที่ยวข้างนอกนานแล้ว ก็เลยอยากออกไปมาก ๆ” เสิ่นซางเหนียนลูบอุ้งเท้านุ่ม ๆ ของเจ้าแมวน้อย แล้วถามว่า “ไม่ได้หรือ?”
“ได้สิ” ซุนเฮ่อหยางพูด “นายน้อยเสิ่นจะพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น ทั้งหมดฟังนายเลย”
เสิ่นซางเหนียนถลึงตาใส่เขา “นายเลิกพูดจาแดกดันได้แล้ว”
เดิมทีซุนเฮ่อหยางนอนสบาย ๆ อยู่บนโซฟา พอได้ยินประโยคนี้ก็พลันนึกถึงเฉินเซิ่นขึ้นมา
เขาลุกขึ้นมาอีกครั้ง แล้วถามว่า “เป็นไงบ้าง? พี่จวนเห็นโมเมนต์วีแชตที่นายโพสต์เมื่อคืนหรือเปล่า?”
เสิ่นซางเหนียนจ้องเขาแบบหม่น ๆ แล้วฝืนยิ้มจาง ๆ ขึ้นมา “เห็นแล้ว”
ซุนเฮ่อหยางเต็มไปด้วยความคาดหวัง “เป็นไง? เป็นไง? พี่จวนสงสารนายไหม?”
“เฮอะ” เสิ่นซางเหนียนแค่นหัวเราะหนึ่งที แล้วพูดว่า “เขาไม่เพียงไม่สงสารฉัน แต่ยังถามอีกว่าฉันแพ้เกมกล้าถามกล้าทำแล้วถูกบังคับให้โพสต์หรือเปล่า…”
ซุนเฮ่อหยาง: “…”