กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 เอาไว้เป็นเพื่อนกันเถอะ
เสิ่นซางเหนียนไม่ได้ลงไปชั้นใต้ดินหนึ่ง เขาพกร่มมาด้วย กางร่มเดินจากตึกผู้ป่วยไปยังโรงอาหาร
เฉินจือจวนอยู่ที่โรงอาหารชั้นสอง ชั้นสองของโรงอาหารดูหรูหรากว่าชั้นหนึ่งอยู่บ้าง
เสิ่นซางเหนียนถือร่ม ก้านร่มหยดน้ำเป็นระยะ ๆ
เขามองหาอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เห็นเฉินจือจวนที่นั่งโซฟาใกล้หน้าต่าง
เขาเดินเข้าไปเงียบ ๆ ตบไหล่เบา ๆ หนึ่งที พอเฉินจือจวนหันกลับมา ก็ส่ายไปอยู่อีกฝั่ง
ท้ายทอยของเฉินจือจวนราวกับมีตา “นายไม่มีอะไรทำหรือไง”
“ไม่เบื่อ” เสิ่นซางเหนียนนั่งลงข้าง ๆ ยืดคอดูว่าเขากินอะไรอยู่