กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 ฉันก็ได้หมดเหมือนกัน
สบตากันประมาณครึ่งนาที
เฉินจือจวนเป็นคนแรกที่ละสายตากลับ
เขาดึงมุมปากขึ้นเบา ๆ ตอบอย่างกำกวมว่า “ถึงตอนนั้นก็รู้เอง”
เพื่อนร่วมงานแซวอีกสองสามคำ แล้วเปลี่ยนทิศทางเดินไป
ระหว่างทางไปลานจอดรถ เสิ่นซางเหนียนพูดว่า “วันนี้ฉันตื่นสายไปหน่อย เลยเอาดอกไม้มาให้ช้าไปนิด”
เฉินจือจวนพูดว่า “ไม่เป็นไร”
พวกเขาเดินต่ออีกสองก้าว เสิ่นซางเหนียนเม้มปาก ทำเป็นไม่ใส่ใจ “นายกับใครกำลังจะมีข่าวดีเหรอ?”
“ก็ต้องถามนายไม่ใช่หรือ?” เฉินจือจวนหันไปมองเขา
เสิ่นซางเหนียนใจเต้นข้ามจังหวะ ลมหายใจเร็วขึ้น “กะ... เกี่ยวกับฉันตรงไหน?”