กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 25 นายนี่ช่างยุ่งยาก
เสิ่นซางเหนียนจ้องเขานิ่ง
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาเคลียร์ลำคอแล้วถามว่า “ทำไมจู่ ๆ ก็เริ่มขอโทษขึ้นมา?”
“พูดผิดก็ต้องขอโทษเป็นธรรมดา” เฉินจือจวนสูงกว่าเขาครึ่งหัว คิ้วตาลดต่ำ เขาเป็นคนนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านและสงบเยือกเย็นมาแต่ไหนแต่ไร
แต่ก่อนไม่ว่าจะขึ้นไปพูดบนแท่นประธานหรือเข้าร่วมการแข่งขันต่อหน้าผู้คนต่าง ๆ เขาก็มีสีหน้าจืดเฉย ดูผ่อนคลาย ไม่เห็นความตื่นเต้นเลย
แต่ตอนนี้ เสิ่นซางเหนียนมองออกได้อย่างง่ายดายว่าเขากำลังตื่นเต้น
อารมณ์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เขาหัวเราะเบา ๆ “ได้ แต่ฉันไม่ให้อภัย”
เฉินจือจวนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นรอยยิ้มก็ม้วนขึ้นที่มุมปาก “ได้ ๆ ”