กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พอเถิด เจ้าคิดมากไปเองทั้งนั้น ท่านแม่ไม่ได้ใส่ใจพวกเราเลย รีบกลับไปกับข้าเถิด กลับไปแล้วเจ้าค่อยขอโทษท่านแม่ ท่านแม่จะให้อภัยเจ้า”
ซ่งเหล่าอู่มีสีหน้าราวกับเป็นเรื่องปกติ พอได้ยินเหยียนซื่อกล่าวเช่นนี้ กลับรู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา?
“ดีนักนะซ่งเหล่าอู่ ทั้ง ๆ ที่ท่านแม่ของเจ้าไร้คุณธรรม ไล่ข้าออกมา เจ้ายังจะให้ข้าไปขอโทษนางอีกหรือ? เจ้ายังมีจิตสำนึกบ้างหรือไม่?”
“พูดเหลวไหลอะไรกัน? ท่านแม่ไล่เจ้าออกมาเมื่อใดกัน ไม่ใช่เจ้าคิดเองหรือว่าตระกูลเหยียนมีชีวิตที่ดีกว่า จึงกลับมา?”
ตอนนี้ซ่งเหล่าอู่ฟังคำติเตียนท่านแม่ของตนไม่ได้เลย ท่านแม่ของเขาคือผู้มีฝีมือใหญ่หลวง ในสายตาท่านแม่จะไปใส่ใจเรื่องเล็ก ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร