เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มารดามันเถอะ!”
ชายฉกรรจ์หนวดเคราถ่มน้ำลายลงพื้นคำหนึ่ง “เหล่าจื่อไม่เคยพบแม่คนไหนใจดำอำมหิตเท่าเจ้ามาก่อน ช่างเถอะ ถือว่าเหล่าจื่อซวยเอง!”
มารดามันเถอะ!
ชายฉกรรจ์หนวดเคราถ่มน้ำลายด่าในใจอีกรอบ จากนั้นท่ามกลางสายตาไม่อยากจะเชื่อของเซี่ยหว่านชิว เขาก็พาดาบยาวและพวกน้องเล็กเดินจากไป
“เจ้าไม่ตัดมือแล้วรึ เจ้าจะไปอะไรกันเล่า”
เซี่ยหว่านชิวโมโหยิ่งนัก คนของบ่อนพนันพวกนี้เหตุใดจึงขี้ขลาดตาขาวเช่นนี้ ติดหนี้ห้าร้อยตำลึงเงินยังยอมปล่อยไปได้อีกหรือ
“หยุดก่อน หยุดก่อน ข้าจะให้ตำลึงเงินห้าตำลึงแก่เจ้า กลับมาก่อน”
ชายฉกรรจ์หนวดเคราได้ยินว่ามีเงินให้รับ ในใจก็ยินดีแวบหนึ่ง ยังนึกว่านำกลับไปได้เท่าใดก็คงต้องเอาเท่านั้น
ผลปรากฏว่า พอได้ยินว่าเซี่ยหว่านชิวจะให้เป็นค่าตัดมือของเขา เขาก็โมโหจนแทบทนด่ามารดาไม่ไหว