เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซ่งเหล่าจิ่วน้ำมูกน้ำตาไหลพรากพลางเหนี่ยวรั้งข้อเท้าของเซี่ยหว่านชิวไว้ เขาหวาดกลัวแล้วจริง ๆ
“ท่านแม่ น้องเก้ารู้ตัวว่าผิดแล้วจริง ๆ มิเช่นนั้นก็...”
ซ่งเหล่าต้าอดมิได้ที่จะเอ่ยปาก ทว่ากลับถูกสายตาพิฆาตของเซี่ยหว่านชิวจ้องจนต้องหดตัวกลับไป
เซี่ยหว่านชิวมองไปยังคนอื่น ๆ พลางเอ่ยถามเสียงเย็น “พวกเจ้าว่าอย่างไรเล่า”
พวกพี่น้องซ่งเหล่าเอ้อร์ต่างก็เผยแววตาไม่ยินยอมพร้อมใจ เอ่ยขึ้นว่า “ท่านแม่ น้องเก้าจะสูญเสียมือทั้งสองข้างไปมิได้นะขอรับ นี่คือความหวังของบัณฑิตเชียวนะ”
พวกเฝิงซื่อก็ก้าวขึ้นหน้ามาเกลี้ยกล่อมเช่นกัน “ท่านแม่ น้องเก้ารู้ตัวว่าผิดจริง ๆ แล้วเจ้าค่ะ”
ชีอินกับพวกบุตรสาวที่ยังมิได้ออกเรือนต่างก็มีสีหน้าเวทนาสงสาร เอ่ยว่า “ท่านแม่ ให้โอกาสพี่เก้าอีกสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ”