เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นางยิ่งคิดในใจก็ยิ่งกระวนกระวาย จึงอดไม่ได้ที่จะสะกิดซ่งเหล่าต้าที่หลับสนิทอยู่ข้าง ๆ
“หัวหน้าครอบครัวตื่นเร็วเข้า รีบตื่นเถิด”
วันนี้ซ่งเหล่าต้ากินอิ่มหนำอารมณ์ดียิ่งนัก พอถูกเฝิงซื่อปลุกให้ตื่นก็ไม่โกรธ เขาขยี้ตาแล้วเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “มีอะไรหรือ ดึกดื่นค่ำมืดไม่หลับไม่นอน เบิกตากว้างจ้องข้าทำไมกัน”
เฝิงซื่อเหลือบมองนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขาเสียงเบา “เจ้าไม่เห็นหรือ ฟ้ามืดแล้ว น้องสะใภ้รองวิ่งไปที่ห้องท่านแม่เพื่อล้างเท้าให้ท่านแม่เชียวนะ”
ซ่งเหล่าต้าได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยอย่างงุนงงอยู่บ้าง “น้องสะใภ้รองไปล้างเท้าให้ท่านแม่หรือ นึกไม่ถึงเลยว่าน้องสะใภ้รองจะกตัญญูถึงเพียงนี้ นี่เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว ตอนนี้ท่านแม่นับเป็นผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงของตระกูลซ่งเราเชียวนะ!”