กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท่าทีหยิ่งผยองราวกับเป็นเรื่องสมควรเช่นนั้น เกือบทำเอาดวงตาแก่ ๆ ของหมอหลี่พร่ามืดไปแล้ว
เขาแทบจะถูกหญิงผู้นี้โมโหจนกระโดดขึ้นฟ้าไปแล้ว นี่มันอะไรกัน ช่างเป็นเรื่องเหลือทนจริง ๆ มิใช่หรือ นี่มิใช่การกลับตาลปัตรฟ้าดินไปเสียแล้วหรือไร
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขายิ่งโมโหก็คือ เฉินซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับยิ้มอย่างสุภาพพลางเอ่ยกับเขาว่า “หมอหลี่ ฮูหยินผู้เฒ่าซ่งนั้นใจกว้าง ท่านก็ถอยให้สักหน่อยเถิด อย่างไรเสีย การรักษานายน้อยก็สำคัญกว่า”
น้ำเสียงของเขามีนัยแฝงอยู่ หมอหลี่เข้าใจในทันที
เจตนาของเฉินซานคือบอกให้เขาไม่จำเป็นต้องถือสาหาความกับเซี่ยหว่านชิวในยามนี้ นายท่านเรียกนางมาก็เพื่อรักษาขาของนายน้อย