0294

⬢⬢⬢

ตอนที่ 273 ฮันส์ (สิบสอง)

ฮันส์เฝ้าอยู่ในห้องเล็กด้านหลังโบสถ์เกือบทั้งคืน จนกระทั่งหมอยืนยันว่าลมหายใจและชีพจรของคนผู้นั้นเริ่มคงที่ บาดแผลถูกพันผ้าเรียบร้อยดีแล้ว จึงค่อยกลับไปนอนที่ห้องของตน

รุ่งเช้าวันต่อมาเมื่อเขาผลักประตูบานนั้นเปิดออก ก็เห็นคนผู้นั้นกำลังลืมตา เหม่อมองเพดานนิ่งอยู่

สีหน้ายังคงซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตก แต่ดวงตาคู่นั้นไม่เลื่อนลอยไร้ประกายเหมือนเมื่อคืนแล้ว

“คุณฟื้นแล้ว” ฮันส์ถือแก้วน้ำเดินเข้าไป วางแก้วลงบนโต๊ะหัวเตียง “รู้สึกอย่างไรบ้าง”

คนผู้นั้นเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังสำรวจสภาพร่างกายของตนเอง จากนั้นจึงค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง การเคลื่อนไหวเชื่องช้าและระมัดระวังราวกับกลัวจะกระทบกระเทือนบาดแผล

เขาก้มมองผ้าพันแผลบนตัว มองผนังไม้ซอมซ่อโดยรอบและกระถางต้นไม้สีเขียวที่รับแสงแดดอยู่ตรงขอบหน้าต่าง ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าของคนที่เพิ่งตื่นเต็มตา “……ที่นี่ที่ไหน”

“เมืองเรด”

ฮันส์ลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียง “เมื่อวานตอนพลบค่ำพวกนายพรานในเมืองพบคุณเข้าในป่า บาดเจ็บไปทั้งตัว หมดสติไม่ได้สติ พวกเขาเลยพาคุณมาส่งที่นี่ ที่นี่คือห้องพักแขกด้านหลังโบสถ์ ไม่ต้องกลัว ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว”