0265

⬢⬢⬢

ตอนที่ 244 เทวทูตที่สาบสูญ

หมู่บ้านที่ผมเกิดชื่อว่าหมู่บ้านซิงหยวน มันไม่มีชื่ออยู่บนแผนที่ ต่อให้มี ก็คงไม่มีใครจดจำได้

มันฝังตัวอยู่ในหุบเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดทั้งปี ราวกับเหรียญกษาปณ์เก่าที่ถูกลืมทิ้งไว้ก้นกระเป๋าเสื้อกันหนาว

พวกผู้ใหญ่เล่ากันว่า ทางทิศเหนือมีราชินีหิมะอาศัยอยู่ ลมหายใจของนางคือสายลม เส้นผมของนางคือหิมะ และเพราะหมู่บ้านอยู่ใกล้อาณาเขตของราชินีหิมะ ในหนึ่งปีจึงมีหิมะตกเกือบตลอดเวลา

หมู่บ้านของเรามีกฎข้อหนึ่ง ทุกปีในวันที่หนาวเหน็บที่สุด จะต้องคัดเลือกสตรีศักดิ์สิทธิ์ออกมาคนหนึ่ง ให้นางสวมเสื้อผ้าแล้วร่ายรำกลางลานหิมะ พร้อมกับค่อย ๆ ปลดสิ่งของบนร่างกายมอบให้แก่ผู้คนที่พบเจอตามทางทีละชิ้น ๆ

ผ้าพันคอ ถุงมือ รองเท้า เสื้อคลุมตัวนอก ล้วนต้องมอบออกไปให้หมด ท้ายที่สุดร่างของนางจะไม่เหลืออะไรเลย มีเพียงเสื้อตัวบางที่ถูกลมพัดจนส่งเสียงพะพือตัวนั้น แล้วร่ายรำกลางลานหิมะต่อไป ร่ายรำจนกว่าท่านดวงดาราจะพอใจ

จากนั้นเหรียญเงินจะร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าราวกับสายฝน ตกลงข้างเท้าของนาง ตกลงบนพื้นหิมะ ตกลงบนฝ่ามือที่ยื่นออกไปของผู้คนที่ยืนล้อมดู