0256

⬢⬢⬢

ตอนที่ 235 เด็ดขาด

ริมซากปรักหักพังของเมืองโรงสี ท่อนไม้ไหม้เกรียมและกำแพงพังทลายครึ่งหนึ่งทอดเงายาวเฉียงลงมาท่ามกลางแสงสนธยา

ยามที่สือทัวหลี่กับหนูน้อยหมวกแดงกระโดดลงมาจากหลังหงส์เงิน ควันไฟในเมืองยังไม่จางหายไปจนหมด

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้ไหม้เกรียม ขนสัตว์ไหม้ไฟ และกลิ่นคาวเลือด ปะปนกันราวกับโจ๊กเน่าเปื่อยที่ถูกต้มจนแห้งขอด

ชาวเมืองที่รอดชีวิตนั่งจับกลุ่มกันสองสามคนข้างกำแพงที่พังถล่ม บางคนกำลังร้องไห้ บางคนเหม่อลอย และบางคนกำลังค้นหาสิ่งของที่ยังพอใช้การได้

ช่างตีเหล็กลุกขึ้นจากด้านหลังกองเศษอิฐ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยขี้เถ้าและคราบเลือดแห้งกรัง วินาทีที่เห็นสือทัวหลี่ เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะก้าวโซเซเข้าไปต้อนรับ

“นายพราน……ท่านกลับมาแล้ว……”

สือทัวหลี่ไม่ตอบคำ ทว่าหันข้างไปบอกหนูน้อยหมวกแดงที่อยู่ด้านหลังประโยคหนึ่งว่า “เธอรออยู่ตรงนี้ อย่าวิ่งเพ่นพ่าน”