เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 233 เสียงดนตรีกับเสียงโอดครวญ
“ตูม!”
พื้นดินระเบิดออก ชิ้นเนื้อทรงยาวบิดเบี้ยวหลายชิ้นมุดออกมาจากรอยแยก รวมตัว พันเกี่ยว และแข็งตัวอย่างรวดเร็วกลางอากาศ เพียงพริบตาก็ประกอบกลับเป็นโครงร่างมนุษย์ที่คลุมผ้าคลุมหนังหนูขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
เท้าของมันเพิ่งแตะพื้น มือหลายข้างก็ยกขึ้นพร้อมกัน หัวหนูที่ฝังแร่เอาไว้อ้าปาก ลูกไฟและสายฟ้าสาดกราดไปยังต้นไม้โดยรอบ
“ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!” แสงไฟระเบิดออก เศษไม้ปลิวกระจาย สิ่งนั้นกำลังกวาดพื้นที่ การเคลื่อนไหวเร็วกว่าเมื่อครู่และร้อนรนยิ่งขึ้น
ในข้อมูลที่หนูเหล่านั้นส่งกลับมา ไม่มีตำแหน่งของพรานและหนูน้อยหมวกแดงอยู่เลย
บนพื้นไม่มีรอยเท้า ในอากาศไม่มีกลิ่น แม้แต่เสียงกิ่งไม้หักก็ไม่มี ทว่าหนูเหล่านั้นกลับได้กลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวบนร่างของหนูน้อยหมวกแดงจากหลายทิศทางที่ต่างกัน
คนชุดคลุมไม่จำเป็นต้องตัดสินว่าทิศทางเหล่านั้นคือกับดักล่อหรือไม่ เพียงแค่ทำลายสถานที่ทั้งหมดในป่าแห่งนี้ที่สามารถซ่อนคนได้ให้สิ้นซาก ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น
ทว่าเรื่องที่เหนือความคาดหมายของมันก็เกิดขึ้น ในชั่วพริบตาที่ลูกไฟสัมผัสกับต้นไม้เหล่านั้น